Otizmli evlatlardan rahatsız olan sıradan (!) kişileri konuşalım mı

“Veliler, otizmli evlatları yuhaladı!”

Şu cümleyi okuduğumda insan olmaktan utandım mı, öfkeli miyim ne hissediyorum bilmiyorum. Hele izlediğim görüntü önünde hislerim daha da karıştı. “Biz, insan olmayı neden beceremiyoruz?” diye sesli bir formda kendime kaç sefer sordum bilemiyorum. Senden olmayanı ayrıştırmanın meali ne? Hepimizin birer engelli adayı olduğunu nasıl oluyor da aklımızdan bu türlü kolay çıkarıp insanlığımızı aşacak işlere kalkışıyoruz? Nasıl oluyor da evlatlar bu türlü sevgisiz ortamlarda büyütülüyor? Bilemiyorum!

Biraz sakinleşip size hikayesi aktarayım. Aslında hepiniz bu utanç tablosunu okudunuz, izlediniz. Vukuat Aksaray’da, Mehmetçik İlkokulu’nda geçiyor. Burada eğitim gören otizmli talebelerin sınıflarının kapatılmasını istiyormuş veliler. Zira bu durum onları rahatsız ediyormuş. Acep durumun zıddını hiç düşündünüz mü? Ya o otizmli evlatların, siz olağan (!) kişilerden rahatsız oluşları ne olacak? Onlar sizden çok mu mutlu? Bu yerküre yalnızca siz sıradan (!) beşerler yaşasın diye mi dönüyor? Dahası siz ebeveynler olarak evlatlarınıza bu biçimde ayrıştırmayı, ötekileştirmeyi öğrettiğinizi göremeyecek kadar mı kör ettiniz kalbinizi? Otizmli evlatlara karşı hareket yapıp, mektep çıkışında onları yuhalayacak kadar mı geçtiniz kendinizden? Bir kişisi bu kadar çileden çıkaracak ne yapmış olabilir o güzelim evlatlar?

O kadar çok sorum var ki, sordukça kendimi daha da dolduruyorum alışılagelmiş (!) kişilere karşı. Ve şayet sıradan olmak bu demekse, olağan olduğumu kabul etmiyorum!

Bu arada işin bir iğrenç boyutu daha var. Bu protestoyu veliler tek başına etmiyor. Bir eğitimci olarak yol almış, o mektebe yönetici olmuş kişi de bu aksiyonu destekliyor. Yani vukuata hangi yüzünden baksak elimizde kalıyor. Ki nereden bakarsak bakalım sevgisizliğin ve üzerine saygısızlığın kol gezdiği bir hadisede kim, nasıl haklı çıksın ki?

Otizmli öğrenci velisinin isyanı

Her şey otizmli bir talebenin anasının isyanı ile duyuldu. Bir anlık protestodan çok daha fazlasını aktarıyordu medyasında. Zira bu alışılagelmiş (!), velev medyadaki ananın deyimiyle handikapsız veliler, protestodan öncesinde de otizmli evlatlara yeterli davranmamıştı ki! Bir sefer otizmli evlatlarla, alışılagelmiş evlatların mektebe giriş çıkışları farklı kapılardandı. Farklı bahçelerde oyun oynayabilirlerdi. Üstelik otizmli evlatlara ayrılana pek bahçe denemezdi; ananın de aktardığı üzere burası bir bahçecik olabilirdi tahminen. Farklı noktalarda yemek yiyor, farklı yerlerde eğitim görüyorlardı. İşte bu sıradan (!) velilere bu ayrıştırma yetmemiş olacak ki, kapılarının önlerine gelip çıkışta bu evlatları yuhalama muhtaçlığı duymuşlar.

Belirli ki hayatta öteki dertleri yokmuş. Ayan ki onlar hiç dışlanan bir evladın kalbini hissetmemiş. Malûm ki her gün bu güzelim evlatlardan rahatsız olarak uyanıp yaşıyorlarmış günlerini. Onlara karşı kendilerini doldurmadan da uyuyamıyorlarmış.

Kötüsünüz! Çok kötü!

Aklıma masalların bed cadıları geliyor. Sonra bizim mahallede yer mahal beni de dışlayan ve evlatlarına da bunu öğreten teyzeler. Bir halde onlardan biri olmayışım, onları rahatsız ediyor. Otizmli bir birey değilim; ancak artık devrin hiç işlemediğini, ilerlemediğini fark ettiğim şu hadisede, alışılagelmiş bir birey olmaktansa onların yanında duruyorum. Kalbi olan herkesin de onların yanında duracağını biliyorum. Gidemeyişime üzüldüğüm yakınların bana uzak oluşuna hala içim sızlıyorsa, ben o ayrıştırdığınız evlatların acısını ekledim artık bendekinin yanına. Bir beşerde bir eksik gördüğünüzde onu tamamlayamadığınız için, tamamlamaya hiç çabalamadığınız için kötüsünüz! Çok kötü!

Aklınızı, kalbinizi içi doldurulmuş cümleler tarafına, hislerinize açın.

Artık çevre medyada bir güruh paylaşım dönecek. Herkes bir yürek olup “Otizmli evlatlara dokunma!”, “Hepimiz birer engelli adayıyız!” üzere söylemelerde bulunacak. Lakin gel gör ki, an gelip de bu durumla karşı zıdda kaldıklarında evvel yüzlerindeki söz değişecek, sonra bir anda midelerinde bir bulantı hissedecekler tahminen. Aslında onları hiç anlamadıklarını fark edecekler. Biliyorum, bana o denli midesi bulanarak bakan beşerlerle etrafım çevrili bir evlat olarak büyüdüm. Ne kadar canımın yandığını bugün bile o anki üzere hatırlıyorum.

Artık ben o şık evlatları ve kalbine ateş düşürdükleri ailelerini düşünüyorum. Benim acım, onların yanında küçük kalır inanın. Bana bu denli şey yazdıran, paylaştıran his, onlara neler yaptırır bir düşünün. Aklınızı, kalbinizi içi doldurulmuş cümleler tarafına, hislerinize açın. Tahminen onlar ilginizi çekecek bir şeyler söyler…

Naçizane aklıma dolup kalbimden taşanlarla sizinle de paylaşmak istedim hislerimi. Öbür türlüsünü de bilmiyorum esasen. Çok seviyorum ve kocaman sarılıyorum. Size de tavsiye ediyorum…

Evet vakayla ilgili neler oldu

Elbette böylesine küf kokan bir günah cezasız kalamamalı! Ulusal Eğitim Bakanlığı, bu hikaye hakkında soruşturma başlattı. Diliyorum hepsi adaletli bir ceza alsın! Ve bu ceza verilirken günahın aslında protestodan çok daha evvel otizmli evlatlar ile olmayanları ayırırken başladığı gözden kaçmasın!

Bu hikayeden sonra en çok kalbi sızlayanlardan biri Otizm Gönüllüleri Derneği Lideri Sedef Erken oldu. Sedef Hanım 2008’de, 3 yaşındaki oğlunun otizmli olduğunu öğrendiğinden bu yana tüm bunlarla dolu dolu uğraş eden bir ana. Ana kimliğini yansıtan “Kedi Gözü” ismini verdiği kitabı ile bir röportaj yapmıştık. Artık bu bahis üzerine yaptığı açıklamayı, bu malumattan sonra okuyun isterim.

Erken, vukuattan sonra şöyle bir tweet attı:

“Bu hususları çözmeyecekseniz, artık biz bu devletin vatandaşı değiliz demektir. O vakit bizi vatandaşlıktan da atın da biz de yersiziz, yurtsuzuz diyelim; başımızı alıp gidelim. Bu kadar çalışıp üste bu kadar vergi verdikten sonra bizden faydalanacak bir memleket elbet bulunur.

O kadar üzgünüm ki kimseye kızacak halim bile yok. Allah’ınızdan bulun.”

Başkaca Anadolu Otizm Federasyonu’nun (ANOFED) açıklaması da şöyle:

“Her bireyin olduğu üzere otizmli bireylerin de bütünleştirilmiş ortamlarda eğitim alma hakkı başta T.C. Anayasası olmak üzere ilgili yasa ve yönetmeliklerle düzenlenmiştir. 5378 Sayılı Engelliler Yasası ile de garanti altına alınan eğitim hakkının engellenmesi hiçbir kişi, kurum, idarecinin ve ailenin inisiyatifi ve keyfi kararına bağlı değildir. Aksi hareketlerin ayrımcılık ve nefret günahını oluşturacağı maddelerde açıktır.

Aksaray vilayetimizdeki bir mektebimizde yaşanan gelişmelerle ilgili teşebbüse başlanmış olup, Ulusal Eğitim Bakanlığı’mızın gerekli tedbirleri en kısa müddette alacağına inanıyoruz. Süreci sonuna kadar takip edeceğimizi belirterek öğrenci ve ailelerimizin yanında olduğumuzu bildiririz.”

Damla Karakuş